ÖNSÖZ
 

İnsan hafızasının kusursuz olduğuna inanmayı sever.
 

Bir yüzü, bir sesi, çocukluğunda duyduğu bir şarkıyı ya da sevdiği birinin gülüşünü asla unutmayacağını düşünür. Oysa hafıza, sandığımızdan çok daha kırılgan bir şeydir. Bazen yıllar önce yaşanmış bir günü bütün ayrıntılarıyla hatırlarken, dün tanıştığımız bir insanın yüzünü zihnimizde canlandıramayız.
 

Beyin, yaşamak için bazı şeyleri saklar; bazılarını ise sessizce siler. Peki ya unuttuklarımız gerçekten kayboluyorsa?
 

Ya hatırlayamadığımız her isim, her yüz ve her ses yalnızca zihnimizden değil, bu dünyadan da eksiliyorsa?
 

Belki de hepimiz hayatımız boyunca birilerini ikinci kez öldürdük.

Adını artık hatırlayamadığımız bir öğretmeni, çocukken birlikte oynadığımız bir arkadaşımızı ve bir akrabayı ya da bir zamanlar hayatımızın merkezinde duran ama bugün varlığından bile emin olamadığımız birini… Hiç düşündünüz mü?
 

Bir insanı hatırlayan son kişi de onu unuttuğunda ne olur? Belki hiçbir şey. Belki de tam o anda, gözlerimizin göremediği bir kapı açılır. Bu roman, unutmanın yalnızca zihinsel bir eksiklik olmadığını; bazen bir kapıyı aralayabilecek kadar güçlü olabileceğini anlatıyor.
 

Okuyacağınız her sayfada kendinize şu soruyu sormanızı istiyorum: Gerçekten bütün çocukluk arkadaşlarınızı hatırlıyor musunuz? İlk öğretmeninizin yüzünü eksiksiz canlandırabiliyor musunuz? Yıllardır aklınıza gelmeyen insanlar gerçekten hiç var olmadılar mı? Belki de sorun onların kaybolması değildir. Belki sorun, onları hatırlayan son kişinin siz olmanızdır.
 

Roman bittiğinde çevrenize aynı gözle bakamayabilirsiniz. Eski fotoğraflarınıza biraz daha dikkatli bakabilirsiniz ve gecenin bir vakti kapınız çalınırsa, kapıyı açmadan önce, içeriden gelen sesi dinleyin. Belki de uzun zamandır sizi bekleyen biri, yalnızca tek bir cümle söylemek istiyordur:
 

“Lütfen… beni unutma.”

“Unutulmak, zamanın değil; hafızanın en acımasız hükmüdür.”